Konwerter Adresów IP Online
Konwertuj adresy IP między systemem dziesiętnym, binarnym, szesnastkowym i liczbą całkowitą, bezpośrednio w przeglądarce.
Do czego służy
Konwerter adresów IP: dziesiętny, binarny, hex i IPv6
IPv4 i IPv6
Pełna konwersja dla adresów IPv4 i wsparcie wyświetlania dla IPv6.
100% prywatne
Konwersja odbywa się w Twojej przeglądarce. Żadne dane nie są wysyłane na jakikolwiek serwer.
Analiza CIDR
Oblicz zakres sieci, adres rozgłoszeniowy, maskę podsieci i liczbę użytecznych hostów.
Natychmiast
Konwersja w czasie rzeczywistym. Bez rejestracji, bez czekania.
Jak to działa
Trzy kroki, żadnych komplikacji
Wpisz adres IP
Wpisz adres IP w dowolnym formacie: dziesiętnym (192.168.1.1), binarnym, szesnastkowym lub jako 32-bitowa liczba całkowita.
Natychmiastowa konwersja
Otrzymaj równoważną reprezentację we wszystkich formatach. Pokazuje też, czy adres jest prywatny, loopback lub multicast.
Analizuj podsieć
Wpisz notację CIDR (np. 192.168.1.0/24), aby zobaczyć maskę podsieci, zakres adresów IP i adres rozgłoszeniowy.
FAQ
Masz pytania?
Adres IP (Internet Protocol) to 32-bitowy identyfikator numeryczny (IPv4) przypisany każdemu urządzeniu w sieci. Zazwyczaj jest reprezentowany jako cztery dziesiętne oktety oddzielone kropkami (192.168.1.1), gdzie każdy oktet mieści się w zakresie od 0 do 255. To system adresowania pozwalający pakietom danych znaleźć cel w Internecie. IPv4 został zdefiniowany w RFC 791 w 1981 przez DARPA.
Cztery oktety IPv4 to wygodna reprezentacja liczby 32-bitowej. 32 bity umożliwiają 2^32 = 4 294 967 296 unikalnych adresów. Każdy oktet (8 bitów) może mieć wartość od 0 do 255. Notacja dziesiętna z kropkami jest bardziej czytelna dla człowieka niż liczba całkowita (192.168.1.1 = 3 232 235 777 w systemie dziesiętnym) lub reprezentacja binarna (11000000.10101000.00000001.00000001).
IPv4 używa adresów 32-bitowych (4 bajty), umożliwiając ~4,3 miliarda unikalnych adresów. IPv6 używa adresów 128-bitowych (16 bajtów), umożliwiając 3,4 × 10^38 adresów. IPv6 zaprojektowano w latach 90. w odpowiedzi na przewidywane wyczerpanie adresów IPv4. Adres IPv6 jest zapisywany jako osiem grup 4 cyfr szesnastkowych: 2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334, co można skrócić przez usunięcie zer: 2001:db8:85a3::8a2e:370:7334.
RFC 1918 (1996) zdefiniował trzy prywatne zakresy IP, które nie są routowane w Internecie: 10.0.0.0/8 (10.0.0.0–10.255.255.255, klasa A, 16 milionów IP), 172.16.0.0/12 (172.16.0.0–172.31.255.255, klasa B, ~1 milion IP), 192.168.0.0/16 (192.168.0.0–192.168.255.255, klasa C, 65 536 IP). Dodatkowo 127.0.0.0/8 to loopback (localhost), 169.254.0.0/16 to link-local (APIPA), a 224.0.0.0/4 to multicast.
Maska podsieci definiuje, która część adresu IP identyfikuje sieć, a która część identyfikuje hosta. CIDR (Classless Inter-Domain Routing, RFC 1519, 1993) używa notacji /n, gdzie n to liczba bitów sieci: 192.168.1.0/24 oznacza, że pierwsze 24 bity to sieć (192.168.1), a ostatnie 8 bitów to hosty (0–255), dając 254 użytecznych hostów. /24 jest równoważne masce 255.255.255.0. CIDR zastąpił system klas A/B/C dla efektywniejszego wykorzystania przestrzeni adresów IP.
Historia adresów IP (ARPANET 1969), wyczerpanie IPv4, NAT i sieci prywatne
IP (Internet Protocol) ma swoje korzenie w ARPANET, sieci poprzedzającej Internet finansowanej przez DARPA. Pierwsze eksperymenty w komunikacji między zdalnymi węzłami datują się na 1969. Adres IP w formie, którą znamy, został sformalizowany w RFC 791 we wrześniu 1981 przez Vinta Cerfa i Boba Kahna, uważanych za 'ojców Internetu'. Oryginalny projekt IPv4 z 32 bitami był pragmatyczną decyzją: w 1981 wydawało się niemożliwe, że świat kiedykolwiek będzie potrzebować więcej niż 4 miliardy podłączonych urządzeń.
Wyczerpanie IPv4 było przewidywane od końca lat 80. IANA (Internet Assigned Numbers Authority) przydzieliła ostatni dostępny blok adresów IPv4 w lutym 2011. Aby przedłużyć życie IPv4, opracowano dwie kluczowe technologie: CIDR (1993), który zastąpił marnotrawny system klas A/B/C, oraz NAT (Network Address Translation, RFC 1631, 1994), który pozwala tysiącom urządzeń dzielić jeden publiczny adres IP używając prywatnych IP. Dziś większość urządzeń na świecie ma prywatne IP RFC 1918 i uzyskuje dostęp do Internetu przez NAT.
IPv6 zostało zaprojektowane w latach 90. w celu rozwiązania problemu wyczerpania IPv4. Obecny standard (RFC 8200) został opublikowany w 2017. Mimo dziesięcioleci dostępności adopcja IPv6 była powolna: według Google, w 2024 roku około 45% globalnego ruchu używa już IPv6. System translacji NAT64 pozwala urządzeniom działającym tylko na IPv6 uzyskiwać dostęp do usług IPv4. W praktyce współistnienie IPv4 i IPv6 będzie trwało jeszcze przez wiele dekad.